Urbanova veža v Košiciach vo filme Ohnivé križovatky

Film Ohnivé križovatky wyreżyserował Miroslav Horňák według scenariusza Pavla Gejdoša starszego. Film powstał w 1974 roku w produkcji czechosłowackiej. W rolach głównych i drugoplanowych występują Ján Mistrík, Vladimír Durdík mł., Hana Prymusová-Lelitová, Vladimír Kostovič, Ľudovít Greššo, Viera Strnisková, Michal Kožuch, Soňa Drnková, Viktor Blaho, Jozef Mihálik, Jozef Bednárik, Gita Strížencová-Mišurová, Alena Janošková i inni. Film rozgrywa się również na Hlavnom námestí w Koszycach w sześćdziesiątej siódmej minucie.

Film Ohnivé križovatky opowiada o rodzinie Belušów, która przez pokolenia prowadziła uczciwe życie, całkowicie odmienne od tego, czego oczekiwano po kolektywizacji ziemi i rolnictwa. Już sama scena otwierająca utrzymana jest w atmosferze spokoju i wolności – pasące się konie otaczają spokojnie leżącego Andreja. Cały spokój i sielankę zakłóca jednak kolumna ciężkiego sprzętu, przybywająca z zamiarem przekształcenia żyznego krajobrazu na potrzeby rozwoju przemysłu. Rodzina nagle staje wobec wielkich zmian, wobec których jest bezsilna. Z wielu stron słyszą o korzyściach nowego zakładu przetwarzania żelaza, a pochwały dołączają nawet ci, którzy znali huty w amerykańskim Pittsburghu.

Młodzi Belušowie, Andrej (Vladimír Durdík) i Šimon (Ján Mistrík), wyjeżdżają do wojska, gdzie czeka ich nauka i praca związana właśnie z hutnictwem. Każdy z nich przeżywa własne problemy, miłości i cierpienia. Część problemów sprawia im przyjaciel Jano (Jozef Bednárik), który jest nieuleczalnym alkoholikiem. Andrej zgubił adres pięknej dziewczyny z Trzyńca, którą chciałby ponownie spotkać. Gdy pojawia się możliwość wyboru miejsca dalszej nauki, Andrej wybiera Trzyniec dla całej trójki, mając nadzieję, że ponownie spotka tajemniczą Adelę. Razem z nim niechętnie wyjeżdżają brat oraz niepoprawny Jano. Ich pobyt w Trzyńcu komplikuje niepewna przyszłość hut w Koszycach oraz sens ich nauki i zaangażowania.

Film budowniczy o powstawaniu wielkiego wschodniosłowackiego kombinatu hutniczego wykorzystywał zdjęcia z prawdziwego placu budowy. Zdjęcia realizowano również w prawdziwych hutach w czeskim mieście Trzyniec, a kamery dotarły nawet do białoruskiego Mińska. Po godzinie akcja przenosi się na pochód pierwszomajowy. Jest to prawdziwy pochód z udziałem prawdziwych ludzi i połączonych ujęć kilku kamer. Rodzina Belušów nalewa na stoisku na Hlavnom námestí spółdzielcze wino i alkohol. Ojciec Beluš przechodzi z ceramicznym dzbanem wina pod jedną z arkad przy Wieży Urbana, tuż obok katedry św. Elżbiety. Tam rozmawia ze swoim przyjacielem, podczas gdy jego synowie stoją niedaleko. W tle widoczna jest część wspomnianych arkad. Film kręcono również na terenie U.S. Steel.

Author of the text: Tomáš Galierik