Sokolia dolina - zimná turistika a skalolezenie

Tajemniczy świat Parku Narodowego Słowacki Raj kryje niewyobrażalne piękno przyrody. Jego najsłynniejszym i najczęściej odwiedzanym wąwozem jest Suchá Belá. Oferuje ona romantyczne wodospady spadające na dno wąwozu, bajkowe kaskady oraz skalne urwiska.

Turystyka zimowa

Wybitny organizator słowackiej turystyki Gustáv Nedobrý już w latach 20. XX wieku porównał dziką przyrodę Słowackiego Raju do biblijnego raju. Jeśli wybierzesz przejście Suchą Belą, już po kilku metrach wygodnej leśnej ścieżki napotkasz pierwsze drewniane i metalowe drabinki, a także łańcuchy, stopnie i kładki.

Przechodząc systemem drabin i kładek, można podziwiać otaczające skały i przewieszenia. Wąwóz stopniowo odkrywa swoje piękno i niezwykły urok, a trudno sobie wyobrazić, ile zamarzniętej wody – lodu – gromadzi się tu w sezonie mrozów.

Częstym widokiem są niewielkie lodowe wodospady wypływające spod skał, które zwykle są tylko niepozornym źródełkiem.

Historia turystycznego odkrywania Suchej Beli zaczyna się w 1900 roku, gdy grupa pod kierownictwem prof. M. Rotha dotarła do wodospadów Misowych. W 1908 roku wytyczono i oznakowano tam szlak. W marcu 1910 roku grupa A. Mervaya po raz pierwszy zimą przeszła cały wąwóz. W 1957 roku został on w pełni udostępniony przez członków służby górskiej.

Zimą do przejścia Suchej Beli potrzebne są raki. Na trasie o długości 4 km pokonuje się 400 metrów przewyższenia.

Zimowa wspinaczka lodowa

Suchá Belá oferuje 30-metrowe wodospady Misowe, 13-metrowy wodospad Okienkový, a także 8-metrowe wodospady Bočný i Korytový. Zimą zamieniają się one w monumentalne formacje lodowe bogato zdobione soplami.

Można tu podziwiać imponujące skały i przewieszenia. Wspinaczka lodowa w takim śnieżnym krajobrazie na zamarzniętych wodospadach jest nie do opisania. Daje nie tylko magiczne doświadczenia – wejście na szczyt, widoki z góry i poczucie wolności – ale także pokonywanie własnego strachu.