Vstupný areál U.S.Steel Košice vo filme Ohnivé križovatky
Film Ohnivé križovatky wyreżyserował Miroslav Horňák na podstawie scenariusza Pavla Gejdoša seniora. Film powstał w 1974 roku w produkcji czechosłowackiej. W głównych i drugoplanowych rolach występują Ján Mistrík, Vladimír Durdík mł., Hana Prymusová-Lelitová, Vladimír Kostovič, Ľudovít Greššo, Viera Strnisková, Michal Kožuch, Soňa Drnková, Viktor Blaho, Jozef Mihálik, Jozef Bednárik, Gita Strížencová-Mišurová, Alena Janošková i inni. Film rozgrywa się również na obecnym terenie wejściowym U.S. Steel Košice w siedemdziesiątej szóstej minucie.
Film Ohnivé križovatky opowiada o rodzinie Belušów, która przez pokolenia prowadziła uczciwe życie, zupełnie inne od tego, którego oczekiwano od wszystkich po kolektywizacji ziemi i tworzeniu spółdzielni. Już sama scena otwierająca niesie atmosferę spokoju i wolności pasących się koni wokół spokojnie leżącego Andreja. Cały spokój i sielankę przerywa kolumna ciężkiego sprzętu, która przybywa z zamiarem zmienienia żyznego krajobrazu na potrzeby budowy przemysłu. Rodzina nagle staje wobec wielkich zmian, wobec których jest zbyt mała, aby cokolwiek zmienić. Z wielu stron słyszą, co przyniesie nowy zakład przetwarzający żelazo, a pochwały dodają także ci, którzy widzieli huty w amerykańskim Pittsburghu. Młodzi Belušowie Andrej (Vladimír Durdík) i Šimon (Ján Mistrík) wyjeżdżają do wojska, gdzie czeka ich nauka i praca związana właśnie z hutami. Każdy z nich przeżywa własne problemy, miłości i troski. Część problemów sprawia im przyjaciel Jano (Jozef Bednárik), który jest nieuleczalnym alkoholikiem. Andrej zgubił adres pięknej dziewczyny z Trzyńca, którą chciałby ponownie spotkać. Gdy pojawia się możliwość wyboru miejsca dalszej edukacji, Andrej wybiera Trzyniec dla całej trójki. Ma nadzieję, że ponownie spotka nieznajomą Adelę. Razem z nim niechętnie wyjeżdża brat i niepoprawny Jano. Ich pobyt w Trzyńcu komplikuje nagle niepewna przyszłość hut w Koszycach oraz sens ich zaangażowania i nauki.
Film o budowie wielkiego wschodniosłowackiego kombinatu hutniczego wykorzystywał zdjęcia z prawdziwego placu budowy. Kręcono również w prawdziwych hutach w czeskim Trzyńcu, a kamery dotarły nawet do białoruskiego Mińska. Wstrzymany projekt hut pod koniec filmu zostaje ponownie uruchomiony i budowa nabiera tempa. Zakończenie filmu tworzą sceny z nowo wybudowanego kombinatu hutniczego, nowych osiedli mieszkaniowych i innych budowli. Po krótkim ujęciu Zamku Orawskiego, po sześćdziesiątej dziewiątej minucie filmu pojawiają się Tatry Wysokie, a zaraz potem samochód z czechosłowacką flagą przejeżdża ulicą Toryská z blokami przy ulicy Nešporova w tle. Filmowa uroczystość otwarcia hut odbywa się na drodze wjazdowej bezpośrednio przed hutą z widokiem na budynek administracyjny. Fontanna o trójkątnym kształcie przed budynkiem administracyjnym pojawia się w siedemdziesiątej ósmej minucie oraz w ostatniej scenie filmu. Andrej wita się tam z małym Šimonem. Od 2023 roku zbiornik z fontanną został przekształcony w wyjątkowe hydro-botaniczne miejsce ożywiające przestrzeń. Dzięki swojemu technicznemu i botanicznemu rozwiązaniu przypomina biotop starorzecza rzeki. Film kręcono także przy Wieży Urbana.
Autor tekstu: Tomáš Galierik
